quinta-feira, junho 16, 2005

Fraga pensionista

Non a explotación da terceira idade,
o pobo galego non pode permitir que continúen a explotar a unha persoa maior.
Xubila a Fraga co teu voto.
Fraga pensionista.

segunda-feira, maio 30, 2005

A televisión e o público infantil

Ninguén dubida que a televisión é un dos grandes inventos do século XX, máis a pesar disto o sue uso incorrecto pode resultar perxudicial, especialmente no público infantil.
Nestes tempos a programación infantil está grabemente deteriorada, ata tal punto que ó rapaz pode chegar a resultarlle máis interesante ver un programa de reallity-show que uns debuxos animados. Parte da culpa de que isto suceda téñena os programas infantís, xa que cada vez lle resultan menos interesantes ó cativo. Os debuxos animados de hoxe en día están adicados máis ben ó público adulto que ó público infantil, cousa que non contribuirá benefactoriamente á formación cultural do futuro home ou muller.
Outro aspecto negativo para os nenos televidentes é a gran cantidade de anuncios de productos que ó neno lle resultan interesantes. Estes anuncios converten ós cativos nunhas indefensas víctimas do capitalismo.
Dado o grao de degradación da televisión infantil compre remedialo e para iso compre a intervención do estado que debe obrigar ás canles de televisión a emitir unha programación infantil máis correcta e mellor e menos publicidade adicada ó público infantil.
Sergio Balo García.

Diego Armando Maradona


Jogador argentino de futebol, campeão do mundo em 1986 e considerado de forma unânime como um dos melhores jogadores de todos os tempos. A magia da camisa 10 perdura na memória de todos os argentinos, em uma espécie de veneração e agradecimento eterno pela alegria proporcionada pelo craque. Em sua galeria de jogadas antológicas está a famosa e controvertida "mão de Deus", além do gol mais espetacular do século.


Biografía:
Diego Armando Maradona nasceu no dia 30 de outubro de 1960, em um bairro precário do subúrbio de Buenos Aires chamado Villa Fiorito. Filho de um operário, começou a jogar futebol aos 9 anos num time infantil, Los Cebollitas. Em 1976, aos 15 anos, foi contratado pelo Argentino Juniors, um time de primeira divisão. Um ano depois foi convocado para jogar na seleção nacional. Era chamado "el pibe de oro" (o garoto de ouro). Em 1980 foi vendido ao Boca Juniors e dois anos mais tarde ao Barcelona da Espanha. Em 1984 foi contratado pelo Nápoli da Itália e lá ganhou dois campeonatos italianos em 1986/87 e 1989/90, uma Copa Italia (1987), uma Copa Uefa (1989) e uma Supercopa Italiana (1990). Aos 17 anos já estava entre os 25 melhores jogadores argentinos, mas não maduro o suficiente para fazer parte do time que consagrou a Argentina como campeã do mundo em 1978.

Em 1979 ele foi o capitão do time que ganhou o campeonato mundial sub-21. A performance de Maradona deixou muito a desejar no mundial da Espanha 1982, quando foi expulso num jogo contra o Brasil. Já no mundial do México 1986 - seu auge como jogador - ele conduziu a vitória da seleção argentina contra a Alemanha (3-2) na final. Nessa copa, um inspirado Maradona marcou o que logo viria a ser o gol do século: partindo do campo de defesa argentino, driblou 10 (!) jogadores ingleses e meteu a bola na rede. Na Copa de 1990 ele levou a Argentina à final, mas tiveram que se contentar com um segundo lugar, perdendo por 1-0 contra a Alemanha.

A relação de Maradona com as drogas se torna pública pela primeira vez em 1991,quando foi expulso do Nápoli após falhar em um teste anti-doping. Voltou então à Espanha, jogando agora pelo Sevilha e logo à Argentina para jogar pelo Newell's Old Boys. Esse problema com as drogas voltaria a ser um pesadelo na Copa de 1994, quando o teste anti-doping detectou que ele havia utilizado "ephedrina" e a FIFA o proibiu de jogar por um ano. A seleção argentina, que dependia muito de seu capitão, acabou sendo derrotada nas oitavas-de-final pela Romênia. Depois desse ano e passada a suspensão, Diego voltou ao Boca Juniors, onde jogou até 1997. No dia do seu 37° aniversário se retirou definitivamente dos campos de futebol.

Durante o ano 2000 esteve em uma clínica de recuperação em Cuba, onde decidiu escrever seu livro autobiográfico entitulado "Yo soy el Diego". Nesse mesmo ano foi eleito melhor atleta do século em uma votação de internet promovida pela FIFA.
No dia 10 de novembro de 2001 Maradona jogou uma partida homenagem junto com os craques atuais. Mas esta vez quem deu o show foi a fiel torcida argentina que merecidamente aclamou seu ídolo mais querido.
Diego E. Silva Gallay

quarta-feira, maio 11, 2005

eva dixo non (continuación)

E o novo día chegou, o sol penetrou por entre as cortinas, eu, estaba canso, non durmira nada, en toda a noite nada, non durmira nada, so pensara, so pensara nela,nela, en Eva. Mal como puiden saín á rúa, había que ir ó traballo, polo camiño cruceime con ela, tamén ía ó traballo, non a mirei, pero ela si me mirou, miroume e faloume. Dixo:
- Diego, que che pasa?
Dixen:
- Nada, a ti que che importa?
E lisquei, despois pesoume non parar a falar con ela, pero xa estaba feito, mellor así, así esquecía, tiña que esquecela.

segunda-feira, maio 09, 2005

Eu son de Arxentina

Este blog é dun amigo, Sergio e meu, Diego.
Eu son de Arxentina, e el é de Carbia, Galiza!!
Vouvos poñer o himno do meu País, Arxentina:

Himno Nacional de Argentina

I
Oid mortales el grito sagrado
Libertad, Libertad, Libertad
oid el ruido de rotas cadenas
ved en trono a la noble igualdad.
Se levanta en la faz de la tierra
una nueva y gloriosa Nación
coronada su sien de laureles,
y a sus plantas rendido un León.

Coro
Sean eternos los laureles
que supimos conseguir
coronados de gloria vivamos,
o juremos con gloria morir.



II
De los nuevos campeones los rostros
Marte mismo parece animar:
la grandeza se anida en sus pechos
a su marcha todo hacen temblar.
Se conmueven del Inca las tumbas
y en sus huesos revive el ardor,
lo que ve renovando a sus hijos
de la patria el antiguo esplendor.

Coro


III
Pero sierras y muros se sienten
retumbar con horrible fragor,
todo el país se conturba por gritos
de venganza, de guerra, y furor.
En los fieros tiranos la envidia
escupió su pestifera hiel,
su Estandarte sangriento levantan
provocando a la Lid mas cruel.

Coro


IV
¿No los véis sobre México y Quito
arrojarse con saña tenaz?
¿ y cuál lloran bañados en sangre
Potosí, Cochabamba y la Paz?
¿No los veis sobre el triste Caracas
luto, y llantos, y muerte esparcir?
¿No los veis devorando cual fieras
todo pueblo que logran rendir?

Coro


V
A vosotros se atreve Argentinos
el orgullo del vil invasor:
vuestros campos ya pisa contando
tantas glorias hollar vencedor.
Mas los bravos que unidos juraron
su feliz libertad sostener
a estos tigres sedientos de sangre
fuertes pechos sabrán oponer.

Coro


VI
El valiente Argentino a las armas
corre ardiendo con brío y valor,
el clarín de la guerra, cual trueno
en los campos del Sud resonó.
Buenos Aires se opone a la frente
de los Pueblos de la inclita unión,
y con brazos robustos desgarran
al Ibérico altivo león.

Coro


VII
San José, San Lorenzo, Suipacha,
ambas Piedras, Salta, y Tucumán,
la Colonia y las mismas murallas
del tirano en la banda oriental,
son letreros eternos que dicen
aquí el brazo Argentino triunfó,
aquí el fiero opresor de la Patria
su cerviz orgullosa dobló.

Coro


VIII
La victoria al guerrero Argentino
con sus alas brillantes cubrió,
y azorado a su vista el tirano
con infamia a la fuga se dio;
sus banderas, sus armas se rinden
por trofeos a la libertad,
y sobre alas de gloria alza el Pueblo
trono digno a su gran Majestad.

Coro


IX
Desde un polo hasta el otro resuena
de la fama el sonoro clarín,
y de América el nombre enseñando
les repite mortales oid.
Ya su trono dignísimo abrieron
las Provincias Unidas del Sud,
y los libres del mundo responden
al gran Pueblo Argentino Salud.

Agora vivo en Galiza, na miña outra terra. É moi distinta, pero un adaptase a todo Galiza é Arxentina, Arxentina é Galiza.



Lorenzo Varela. Vida e obra

Lorenzo Varela. Vida e obra" ofrece un percorrido claro, gráfico e didáctico en torno á vida e á obra da figura homenaxeada nas Letras Galegas 2005. Estudiando unha a unha as etapas da súa vida (Infancia e mocida-de, 1916-1936; A guerra, 1936-1939; O exilio en México, 1939-1941; e O exilio arxentino, 1941-1976), e dedicando un capítulo especial á poesía galega de Lorenzo Varela, o profesor Carlos L. Bernárdez ( o primei-ro estudoso da súa obra literaria galega e un dos investigadores máis destacados do seu labor como crítico de arte ) aborda todas as cuestións fundamentais da vida e obra do poeta galego.
Lorenzo Varela (A Habana, 1917 – Madrid, 1978), poeta e crítico de arte, pertence á xeración de 1936, tanto pola súa obra como polas circunstancias que o obrigaron a exiliarse. Afiliado ao Partido Comunista e alistado no exército republicano, logo de se exiliar, Lorenzo Varela entrou en contacto con Luís Seoane e Rafael Dieste, publicando a maior parte da súa obra poética (os poemarios, Catro poemas para catro gravados e Lonxe) e participando en diversas actividades culturais. En 1976 retornou a Galicia e, finalmente, asentouse en Madrid, onde morrería dous anos máis tarde. Durante o ano 2005 é homenaxeado co Día das Letras Galegas.
[Presentación editorial]

Romaría

..

¡Baila, meu amor,

e volta de novo a bailar!

Na punta do pé,

na palma da mán.

.

Nunha escada de herba

baixaron os anxos

por te ver bailar.

Baila, meu sol baila,

na punta do pé,

na palma da mán.

.

Cara de cereixa,

non deixes no ar

como un peixe o corpo

brincando na mar.

¡Baila, meu amor,

e volta de novo a bailar!

.

Xa meu corazón

non é meu nin é

corazón humán:

ten maos e ten pés

e ponse a bailar.

Na punta do pé

na palma da mán.



¡Baila, meu amor,

e volta de novo a bailar!

quarta-feira, abril 27, 2005

vasdfgefn

vasdfgefn

Manifesto Correlingua

Manifesto (37 kb)

MANIFESTO GAÑADOR

CPI Pontecarreira - Frades (A Coruña)
Grupo de 4º ESO



Pon un bico na lingua
o teu bico no bicarelo
do bico da lingua
e, sempre, con ela, bica.
Mil primaveras máis para
o galego
bicos 1000 na miña, túa,
súa, nosa lingua.
Do teu -yo- ao meu -eu-
que estoure un bico e que Galiza esperte.
Que esperte de Fonmiñá a Cabo Vilán.
Óiase, á fin,
o bocexo da Galiza subversiva
petrificada de séculos.
Os rumorosos non din
nada de nada
mais si temos castiñeiros
de mil anos que resisten
e especies foráneas achantadas
na terra
que rosman en galego
e reclaman futuro.
Levantemos como estandarte
a bandeira da imaxinación
na que collemos todos/as,
os/as que non naceron e
os/as que están,
os/as que han de vir e
os/as que tiveron que marchar
todos, desde aquí, acollidos, no mundo,
desde aquí, en galego, no mundo.

Desde aquí, mentres oímos de lonxe o ruído da choiva
e bailamos hip-hop na pista dun pub,
mentres calamos cun amable descoñecido
que encaixa no noso soño,
mentres miramos como o camareiro
lle serve unha copa á rapaza máis ghuai...
quizais siga chovendo.
Desde aquí, mentres respiramos esta música,
agora pesada e monótona,
mentres do curruncho máis escuro
a fermosura desa parella nos reclama,
mentres atrapamos un chisco de ollo
previamente imaxinado,
e xa somos paspáns namorados...
quizais non cese de chover.
Desde aquí, mentres fisgamos
no bolso da amiga,
mentres ensaiamos a retardada fuga,
mentres nos queiman cun cigarro e
só podemos ver a lúa sen as estrelas,
quizais non pare xamais de chover.

Porque oídeo, nós somos:
Unha prole de lucecús que alumean os buracos negros de Galiza.
Un exército de corazóns preñados de utopía que freará a colonización da escuridade.
Choiva maina que rega a nosa cultura milenaria.
Humus patrio que garante a súa fertilidade.
Elixir que todo o cura.
Un si agudo no inestable pentagrama que esnaquizará espellismos.
Lóstrego súbito que fará borralla da pel de cacique.
Porque con respecto aos pesimistas nós somos optimistas,
e, aínda que non venda,




Comprendemos que
quizais para atraer a turistas
sexa preciso falar

Pero nós preferimos as cousas núas,
sentar á mesa ós nosos mitos,
e despois, entre nós, leriar:
pode que Murguía fose mullerengo,
que Rosalía soñase coa sombra de Aguirre,
que Otero aprobase todos os alumnos,
E Pondal... Pondal quizais non casase por manter a pensión.
E con respecto aos novos,
preferimos o silencio xusto dalgúns/unhas
que a cantarela doutros.

Así pois, luza ou non o Sol,
sabédeo, seguiremos adiante.

na palabra inarticulada dos proscritos da linguaxe
no trémulo beixo da condición de amante
na ollada terrosa da nai sen froito
no arrecendo da uz e do xurelo
no andén da estación e no cumio do outeiro
na fonte da praza e na corredoira das vacas
no visible do invisible e no invisible máis visible
que esquiva a nosa,vosa descuberta
porque o galego é a voz das palabras que nos silencian
Cómprenos a lingua para sermos luz nesta EUROPA caduca.

Que aniñe a nosa verdade no vento
e paira no Parlamento.

quinta-feira, abril 21, 2005

Eva dixo non

Eva dixo non, eu quería que dixese si, pero ela dixo non. Dixo non, non e vaite, teño outro.
Infarto, doume un infarto, escachoume o corazón, ela abreume o peito e roboume o corazón, meteuno nun peto e marchou, revirou e marchou, non mirou atrás, non.
Caín, chovia, máis non me mollaba, e se me mollaba non me importaba, fiquei quedo, tres horas, sen pensar, sen sentir, total... xa non tiña corazón. Despois marchei, pecheime no cuarto, sen fame, sen sede, sen sono, sen nada, total xa non tiña corazón, roubáramo. Mirei pola fiestra, máis non vía nada, só auga, auga e cemento, cemento e auga, mirei a estatua do medio da praza, era unha cara rara, era a cara da ladrona, da que me roubara o corazón. A cara de Eva. Así, ficando só e mirando fóra esperei o paso da noite e a chagada do novo día.
continuará...